Zobacz trasę oferty specjalnej

W 1926 roku Zane Grey, słynny amerykański pisarz i rybak, kapitan Mitchell i przewodnik Maorysów Hoka Downs deptali przez wówczas pokryte krzakami dolne bieg nowozelandzkiej rzeki Tongariro. Zajęli obszar, który jest obecnie brzozami rzeknymi w drodze, aby zbadać głębokie, zielone baseny lewego brzegu rzeki.

Sława rzeki wzrosła w latach trzydziestych XX wieku, a eklektyczna mieszanka emerytowanych wojskowych, odwiedzających miłośników rodziny królewskiej, zagranicznych i miłośników wędkarstwa kiwi przyjechała, aby sprawdzić swoje umiejętności na „Potężnej” rzece Tongariro. Pomimo Wielkiego Kryzysu lata te były złotą erą dla rzeki. Miłosierni twórcy życia, członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej, gubernatorzy generalni Nowej Zelandii współistnieli ze skromnymi mieszkańcami kempingu, zjednoczonymi przez rzekę i pasję do dużej, dzikiej tęczy Tongariro i pstrąga brunatnego.

W ciągu kilku lat od wizyty Greya, Bert i Effie Boulton zbudowali jeden z pierwszych domków w pobliżu rzeki. Nazwali to brzozami i pozostawali w pierwotnym gospodarstwie do wczesnych lat 80. Wiele egzotycznych drzew, które zasadzili, takich jak brzoza srebrna, buk miedziany, dąb i sekwoja, pozostaje do dziś.

Popularny most wahadłowy na dole posiadłości został nazwany na cześć Boultona - Most Birches.

Legenda głosi, że wiele lat temu most był ulubionym punktem dostępu dla szelestów owiec i bydła. Przechodzili przez most w środku nocy, szeleściali zwierzęta na sąsiednich gospodarstwach i przenoszą je z powrotem przez most. Dziś Most Birches zapewnia wędkarzom i spacerowiczom dostęp do prawego brzegu rzeki.